بحث از ایمان و به طور خاص نقش معرفت در ایمان، از جمله مباحث اولیه مطرح در میان متفکران مسلمان بوده است. برخی، معرفت (عقلی) را عین ایمان، برخی جزو و برخی خارج از ایمان دانستند؛ و گروهی آن را امری فعلی و اختیاری و برخی انفعالی و غیر اختیاری معنا کردند. این تفسیرهای مختلف گاه موجب فاصله‎دار دانستن ایمان از معرفت عقلی و در ادامه جدایی عقل‌گرایی از ایمان‌گرایی شده است. اما عارفان مسلمان از عقلی ایمانی سخن به میان آوردند که ناظر به ترکیب اتحادی این هر دو است. از منظر ایشان، عقل و ایمان هر دو نوری الهی‌‎اند که مبتنی بر نوعی تناسب، در آیینه مزاج معنویِ سامان‌یافته با اختیار آدمی، منعکس می‌شود و تحقق آنها به اختیار و اراده انسان وابسته است. در این مقال ضمن توصیف دیدگاه‎های مطرح در خصوص ایمان و تعقل، حقیقت ایمان و عقل ایمانی با توجه به دو مؤلفه تناسب و مزاج معنوی از دیدگاه عارفان مسلمان بررسی و تحلیل شده است.
 

#عقل‌ـایمانی

#ایمان

#عرفان

#علی‌رضا‌ـ‌کرمانی

#علوم‌ـانسانی‌ـاسلامی

#گروه‌ـ‌عرفان