تبیین جامعه شناختی امر به معروف و نهی از منکر از منظر علامه مصباح یزدی ره

سید حسین شرف الدین

چکیده:

امر به معروف ونهی از منکر دو فرع از فروعات دین اسلام، دو فریضه اجتماعی ناظر به  اصلاح امور اجتماعی که تاکنون بیشترخوانش فقهی آنهم نه به صورت جامع و متناسب با اقتضائات عصرو زمان حاضر، از آن بدست داده شده است.

این دو فریضه در فقه اهل سنت در چارچوب نهادی حاکمیتی به نام حسبه (ر.ک: معالم القربه، احکام السلطانیه، فقه الدوله الاسلامیه) و در فقه شیعه در ادامه کتاب الجهاد مطرح شده است.

مفاهیم مرتبط: دعوت به خیر، هدایت، دفع و رفع فساد

ویژگی های آن: نوعی نظارت، مراقبت و کنترل همگانی است؛ جامعه محور است(درقلمرو خانواده، محله و اجتماع، روابط میان فردی، سازمانهای اجتماعی، جامعه کل و همه سطوح مناسبات اجتماعی جریان دارد)؛

نوعی کنترل بیرونی است در مقابل کنترل های درونی(شناختی،‌ اعتقادی، تربیتی و اخلاقی)؛ بخشی از آن مردم محور(غیر رسمی)و بخشی حاکمیت محور است(که توسط نهادها و سازمان های رسمی اعمال می شود)؛ 

توضیح: نکات داخل کروشه دیدگاههای تکمیلی نویسنده است.